Bartłomiej Kubkowski: Pięć razy wchodził do tego samego morza. Za piątym Bałtyk pozwolił mu dopłynąć do brzegu
Bartłomiej Kubkowski dokonał wyczynu, który przez kilka lat pozostawał jego największym sportowym celem. Po około 55 godzinach nieprzerwanego pływania dotarł ze Szwecji do polskiego wybrzeża, pokonując ponad 160 kilometrów otwartego Bałtyku.
Do Dziwnowa dopłynął 2 sierpnia 2026 roku. Aby próba została uznana za zakończoną, musiał samodzielnie stanąć na dnie i wyjść na brzeg. Nie wystarczyło znaleźć się w płytkiej wodzie. Ostatnich metrów nie mogła wykonać za niego fala ani załoga towarzyszących mu jednostek.
Kubkowski przez ponad dwie doby nie spał, nie wchodził na łódź i nie mógł się jej dotknąć. Posiłki oraz napoje podawano mu z jednostki asekuracyjnej. Łodzie odpowiadały za nawigację, bezpieczeństwo, kontrolę jego stanu i przygotowanie zaplecza logistycznego, jednak cały dystans pokonywał wyłącznie siłą własnego ciała.
Tego rodzaju przeprawy nie można sprowadzić do liczby kilometrów. Pływak musi walczyć z falami, prądami, wiatrem, wychłodzeniem, bólem i stopniową utratą sił. Morze może znosić zawodnika z kursu, a każda zmiana pogody wpływa na jego tempo i bezpieczeństwo.
Po kilkudziesięciu godzinach szczególnie niebezpieczny staje się brak snu. Organizm traci zdolność regeneracji, pojawiają się problemy z koncentracją, orientacją i właściwą oceną sytuacji. Według relacji osób związanych z wyprawą Kubkowski przechodził poważne kryzysy i doświadczał momentów zaburzonego kontaktu z rzeczywistością.
W takich warunkach o powodzeniu nie decyduje już tylko siła mięśni. Równie ważne są odporność psychiczna, przygotowanie żywieniowe, nawigacja oraz zespół, który potrafi rozpoznać moment, w którym dalsze pływanie staje się zagrożeniem dla życia.
Rok wcześniej Kubkowski był niezwykle blisko sukcesu. Podczas czwartej próby przepłynął około 159 km. Do Dziwnowa pozostało jedynie 11 kilometrów, jednak stan trasy zmusił zespół do przerwania wyprawy.
Była to bolesna, ale odpowiedzialna decyzja. W sporcie ekstremalnym ambicja zawodnika nie może być ważniejsza od jego życia. Czasami największą odwagą zespołu jest zatrzymać człowieka, który sam nie chce już przestać.
Po tamtej próbie Kubkowski deklarował, że nie wróci na Bałtyk. Nie potrafił jednak pogodzić się z myślą, że zakończył projekt tak blisko celu. Piąte podejście miało być ostatnim.
Nie była to droga prostego rozwoju. W poprzednich latach kończył próby po pokonaniu kolejno ponad 115, 116 i 71 kilometrów. Każda wyprawa przynosiła jednak nowe doświadczenia dotyczące zachowania organizmu, pogody, odżywiania i pracy załogi.
Przeprawa została połączona ze zbiórką dla Fundacji Cancer Fighters, wspierającej osoby chore onkologicznie oraz ich rodziny. W dniu zakończenia wyprawy wpłaty przekroczyły kilkaset tysięcy złotych, a akcję wsparły tysiące osób.
Dzięki temu Ultra Baltic Swim nie był już wyłącznie prywatnym marzeniem sportowca. Ekstremalny wysiłek stał się narzędziem zwracania uwagi na ludzi, którzy każdego dnia mierzą się z walką o zdrowie i życie.
W relacjach medialnych Kubkowski bywa nazywany pierwszym człowiekiem, który przepłynął Bałtyk. Takie określenie wymaga jednak precyzji. Historyczność jego osiągnięcia dotyczy ciągłej przeprawy ze Szwecji do Polski bez wejścia na łódź, snu i fizycznego wsparcia jednostek asekuracyjnych. Wcześniej realizowano inne długodystansowe przeprawy na wodach Bałtyku, dlatego odpowiedzialniej jest mówić o pierwszym ukończeniu tej konkretnej trasy i tej konkretnej formuły.
Historię Kubkowskiego łatwo zamknąć w haśle: „Nigdy się nie poddawaj”. Byłoby ono jednak zbyt proste.
Kubkowski dopłynął nie dlatego, że ignorował zagrożenie. Osiągnął cel dzięki wieloletnim przygotowaniom, analizowaniu wcześniejszych błędów, pracy profesjonalnego zespołu oraz gotowości do zaakceptowania decyzji o przerwaniu próby, gdy wymagało tego bezpieczeństwo.
Aby zwyciężyć w 2026 roku, musiał wcześniej bezpiecznie przegrać.
Kiedy wyszedł na plażę w Dziwnowie, razem z nim na brzeg dotarły cztery przerwane próby, pięć lat przygotowań, tysiące godzin treningów i pamięć o 11 kilometrach, których wcześniej zabrakło.
Nie pokonał morza raz na zawsze. Morza nie da się pokonać. Można jedynie przygotować się najlepiej, jak to możliwe, zachować wobec niego pokorę i liczyć, że tym razem pozwoli dopłynąć do brzegu. Bartłomiejowi Kubkowskiemu pozwoliło.
Autor/Redaktor Maria Anna Furman
Jeśli doceniasz naszą pracę i chcesz nas wesprzeć, zachęcamy do subskrypcji. Klikając przycisk „Subskrybuj” i przekazując symboliczną kwotę 2 funtów miesięcznie, nie tylko wspierasz rozwój kanału Wyspa TV, ale także zyskujesz dostęp do ekskluzywnych treści premium. Twoje wsparcie pozwala nam tworzyć jeszcze lepsze materiały – dziękujemy!
Poznaj właścicieli Wyspa TV:
Maria Anna Furman CEO Golden Rule Ltd | Pomysłodawca i współzałożyciel Wyspa TV | Twórca projektów: Stars Night Awards | Liderzy Jutra | WINS Magazine
Przemysław Majdak Współzałożyciel oraz Dyrektor ds. Produkcji Treści w Wyspa TV | Web Developer
Subskrybuj teraz | Usuń reklamy i odblokuj treści premium
Key facts – najważniejsze informacje
Bartłomiej Kubkowski przepłynął wpław ze Szwecji do Polski, pokonując ponad 160 kilometrów otwartego Bałtyku. Po około 55 godzinach nieprzerwanego pływania wyszedł samodzielnie na plażę w Dziwnowie 2 sierpnia 2026 roku o godz. 19:59. Była to jego piąta próba ukończenia projektu Ultra Baltic Swim. Podczas przeprawy nie spał, nie wchodził na łódź ani jej nie dotknął. Wyzwanie połączono ze zbiórką dla Fundacji Cancer Fighters.
Co sprawia, że przeprawa Bartłomieja Kubkowskiego była historyczna?
Historyczne znaczenie osiągnięcia Bartłomieja Kubkowskiego wynika z ukończenia ciągłej przeprawy wpław ze szwedzkiego wybrzeża do Dziwnowa w Polsce. Pływak pokonał ponad 160 kilometrów bez snu, wychodzenia z wody i dotykania łodzi asekuracyjnej.
Nie była to pierwsza długodystansowa przeprawa zrealizowana na wodach Morza Bałtyckiego. Wyjątkowość wyczynu dotyczy konkretnej trasy ze Szwecji do Polski oraz przyjętej formuły nieprzerwanego pływania. Łodzie towarzyszące zapewniały nawigację, żywienie, monitoring stanu zawodnika i bezpieczeństwo, ale nie udzielały mu fizycznej pomocy w pokonywaniu dystansu.
Osiągnięcie było rezultatem pięciu lat prób, treningów i analizowania wcześniejszych niepowodzeń. Pokazuje ono, że w sporcie ekstremalnym sukces zależy nie tylko od wytrzymałości zawodnika, lecz także od przygotowania medycznego, żywieniowego, nawigacyjnego i pracy odpowiedzialnego zespołu asekuracyjnego.
FAQ – najczęściej zadawane pytania
- Szczegóły


Polski (PL)
English (United Kingdom)